تاریخ انتشار: ۱۳ تیر ۱۳۹۴

در جلسه عمومی هم گفتم که ما توجیهی برای مردم نداریم و اصلا دیگر نمی‌توانیم چیزی بگوییم؛ چه بگوییم؟ یکسال از این قضیه گذشته، ما این قدر تاکید کردیم ولی آقایان متولی امر خیلی کاری نکرده‌اند، حتی مصوبات جلسات را هم اجرا نکردند. گویی سهم این هموطنانمان جز توفان و سیل ریزگردهایی که گاه محورهای […]

در جلسه عمومی هم گفتم که ما توجیهی برای مردم نداریم و اصلا دیگر نمی‌توانیم چیزی بگوییم؛ چه بگوییم؟ یکسال از این قضیه گذشته، ما این قدر تاکید کردیم ولی آقایان متولی امر خیلی کاری نکرده‌اند، حتی مصوبات جلسات را هم اجرا نکردند.
کولر
گویی سهم این هموطنانمان جز توفان و سیل ریزگردهایی که گاه محورهای مواصلاتی را هم غیر قابل استفاده و مسدود می‌کند، چیزی نیست و اگر باشد، از همنوا شدن مسئولان و گلایه سر دادن ایشان فزونی نخواهد گرفت.

به گزارش گذارنیوز ، آنچه می‌خوانید گوشه‌ای از درد مردمی‌ست که اگر چه به صبوری و ولایت مداری شهره هستند، اما امروز کاسه صبرشان لبریز شده و علاوه بر رنج بی‌تدبیری تصمیم گیران و تصمیم سازان، می‌بایست رنج بی آبی را حتی در حاشیه دریاچه هامون تحمل کنند چراکه چاه نیمه های سیستان و بلوچستان به وسیله دو خط لوله اختصاصی به «زاهدان»، مرکز استان و به «زرنج»، مرکز ولایت نیمروز افغانستان آبرسانی می‌کند.

این در حالی است  که اهالی منطقه در روستاهای مجاور این روزها در ۲۴ ساعت شبانه روز تنها ۲ یا سه ساعت از آب بهره‌مند می‌شوند و باقی ساعات روز به رغم توفانهای ۱۲۰ روزه و میزان گرد و غبار فراوان معلق در هوا (که طبق اعلام هواشناسی و ستاد بحران استان، در هفته گذشته به ۲۵ برابر حد مجاز نیز رسیده بود)، می‌بایست بی آب در خانه محبوس شوند؛ گویی سهمشان تنها توفان و سیل ریزگردهایی ست که گاه به حدی می‌رسد که محورهای مواصلاتی برخی از روستاها را هم غیر قابل استفاده و مسدود می‌کند و تا رسیدن ماشین آلات راهداری به همین وضع باقی می‌ماند.

دمای هوا در حالی در سه روز متوالی ۴۸ درجه ثبت شده و در هر سه روز به عنوان گرمترین نقطه کشور اعلام می‌شود که حتی دماسنج خودروهای ملی و غیر ملی عدد متفاوتی را نشان می‌دهند تا این باور در برخی ایجاد شود که هیچ مسئولی ساکن این دیار نیست که اگر بود، نمی‌گذاشت این هجم بلایا و محرومیت ها با عددسازی مخفی بماند و دیده نشود؛ که تلاش می‌کرد این اعداد و ارقام را به دیگر مسئولان هم نشان دهد بلکه تدبیری بیاندیشند.

تلخ تر اینجاست که می‌بینیم ساکنان منطقه در حالی با گرمای هوا کنار آمده و آن را بخشی ناگزیر از زندگی روزمره خود می‌دانند که حتی در تعرفه های برق نیز اوضاعشان دیده نشده است؛ این موضوع در کنار نرخ بالای برق موجب می‌شود که وسیله خنک کننده در این دیار، کولرهای آبی باشد و ناگفته پیداست که این ابزار برای مقابله با گرمایی به این شدت چندان کارآمد نیست چراکه بسیاری نمی‌توانند از عهده هزینه برق کولرهای گازی برآیند.

همه اینها دست به دست هم می‌دهد تا گلایه های مردم فراوان شود. گلایه هایی که شنیده نمی‌شوند و صداهایی که به جایی نمی‌رسند تا بگویند آیا نمی‌شود با تدبیری از این سختی ها کاست و با پیش بینی مشکلاتی که هر ساله در این مناطق بروز می‌کنند، راهکاری برای کاهش سختی این هموطنانمان اندیشید تا به وقت بروز بحران «پاسخی نداریم»، جواب مسئولان منطقه نشود؟

آیا جای گلایه ندارد که از زبان عباس نخعی، عضو شورای شهرستان هیرمند بشنویم «آب شرب در روستاهای، کیخا، لنگر بارانی، عبدالله بارانی، کنگ امامداد، محمدحسین بارانی، لکزایی، دراز، خاکسفیدی، شندک کیان آباد، شندک غلام رسول، صفرزایی، ملا نورمحمد، قلعه‌کولک، دولت‌آباد و گرگیچ از یک ماه گذشته تاکنون قطع بوده و تنها در ساعات معینی از روز وصل می‌شود»؟

آیا طبیعی است بشنویم جلسات زیادی از سوی فرمانداری برای رفع این مشکل برگزار و مقرر شده که برای برون رفت از بحران بی آبی، «آب و فاضلاب در یک برنامه زمان‌بندی شده جریان آب را در بین ساعت‌های دو تا چهار بامداد، ۱۰ صبح تا ۱۶ بعدازظهر و ۲۰ تا ۲۱ برقرار کند» و بعد مطلع شویم این دستور فرماندار هیرمند هرگز اجرایی نشده؟

آیا قابل اغماض است که بدانیم بخشی از آب خط انتقال تاسیس شده در منطقه به دلیل تفکیک شدن به ایالتی در افغانستان می‌رود ولی خط آبرسانی به شهرستان هیرمند هنوز در فاصله ۱۸ کیلوکتری شهر «دوست‌محمد» باقی مانده و پیشرفتی نداشته؟ یا بدانیم که مخزن آب ۵۰ مترمکعبی هیرمند که مراحل ساخت آن از اوایل دهه ۸۰ آغاز شده، تاکنون تکمیل نشده است؟

آیا قابل قبول است که از زبان فرماندار هیرمند بخوانیم «در جلسه عمومی هم گفتم که ما توجیهی برای مردم نداریم و اصلا دیگر نمی‌توانیم چیزی بگوییم؛ چه بگوییم؟ یکسال از این قضیه گذشته، ما این قدر تاکید کردیم ولی آقایان متولی امر خیلی کاری نکرده‌اند، حتی مصوبات جلسات را هم اجرا نکردند. البته در طول زمستان گذشته بیکار ننشسته‌ایم. چندین جلسه برگزار و پیگیری‌های جداگانه‌های هم شده است. برای تکمیل خط اختصاصی انتقال آب به هیرمند منابع جذب و پیمانکار نیز مشخص شده و مراحل ساخت ادامه این خط در حال اجرا است، منتهی دیر است و به درد ما نمی‌خورد.»

ظاهرا اوضاع آنقدر وخیم شده که مسئولان هم ترجیح می‌دهند به جای پاسخ گویی به مشکلات موجود و کوتاهی های رخ داده، گلایه کنند تا بلکه با مردم همسو به نظر برسند؛ انگار نه انگار که اگر مردم مجبور به تحمل شرایط وخیم هستند، این شرایط وخیم را عده‌ای پدید آورده‌اند که باید برای کوتاهایی ها و قصورشان حساب پس دهند!

 

نظرات شما

دیدگاه شما

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

قالب وردپرس پوسته وردپرس پلاگین وردپرس وردپرس سئو وردپرس