تاریخ انتشار: ۲۶ مرد ۱۳۹۴
*زهره رحیمی

سمنهای حوزه آسیب‌های اجتماعی باید همچون دیدبانی جدی و دقیق موارد رخ داده و مشابه را پیگیری نموده و به عنوان رابطی بین مردم و دولت از ساختارهای امنیتی و انتظامی مطالبه‌گری کنند.

/مقاله وار/

متاسفانه در طی یک ماه اخیر سه خبر ناگوار شنیدم که مرا بر آن داشت تا یادداشت کوتاهی در این خصوص به رشته تحریر درآورم.

نخستین مورد، سرقت از آغل گوسفندان در یکی از روستاهای کبودرآهنگ بود که حین سرقت، مهاجمین وقتی با مقاومت صاحبان گوسفندان مواجه شدند اقدام به شلیک گلوله نمودند. صاحبان گوسفندان، هم پدر و هم فرزندش پس از اصابت گلوله سارقین به بیمارستان منتقل شدند که پدر پس از چند روز بستری، از بیمارستان مرخص گردید اما پسر جوان هرگز به خانه بازنگشت.

مورد دوم حمله‌ی یک زورگیر به یک ساندویچ‌فروشی در همدان بود که برای دزدی دخل مغازه با حدود صد هزار تومان موجودی، فروشنده را با گلوله مضروب کرده بود و متاسفانه این قربانی نیز پس از رسیدن به بیمارستان در اتاق عمل از شدت خونریزی جان سپرد.

در نهایت مورد حمله‌ی ۴ نفر اوباش به مسول روابط عمومی باشگاه سوارکاری همدان و مضروب نمودن ایشان با ضربات چاقو بود که خوشبختانه ایشان نجات یافتند اما آسیبی جدی به ریه وی وارد شد و دچار عفونت شدید گردید.

تا چند سال پیش خواندن اخباری اینچنین در ستون حوادث روزنامه‌ها، امر غریبی می‌نمود که انگار فرسنگ‌ها از خانه و کاشانه ما فاصله داشت  و آرامش ما را در دل شهری پرجمعیت با این همه ابزار و ساختارهای انتظامی و امنیتی نشانه نمی‌رفت. چه شده که این تلخی‌ها و وحشت‌ها امروز در یک قدمی، عمیقترین نیازهای انسانی همچون احساس امنیت را هدف قرار می‌دهد؟

در خصوص تبعات چنین فجایعی باید اشاره نمود که غیر از آسیبی جسمانی و روانی که به خود، خانواده‌ و نزدیکان این قربانیان می‌رسد، حس اعتمادی که شرط تعالی و کنش اجتماعیست از این شهروندان سلب می‌گردد. از سوی دیگر ارتکاب چنین اعمالی که پیش از این، تابویی اجتماعی محسوب می‌گشته با هر بار ارتکاب برای بانیان آن ساده‌تر و کمتر عذاب‌آور خواهد نمود و جسارت مرتکبین برای تکرار رفتار قبیحشان بیشتر و بیشتر خواهد شد. در ضمن اعتماد و حس امنیت اجتماعی مردم را نیز مورد تهدید قرار خواهد داد و علاقه، عشق و وابستگی شهروندان به شهر و محل اقامتشان را بشکلی منفی متاثر می‌سازد. در نهایت تکرار این وقایع در دوره‌های زمانی کوتاه، حساسیت اجتماعی را نسبت به شدت فاجعه کاهش داده و سطح انتظار مردم را برای تامین امنیت از سوی متولیان خواهد کاست. نمایی را از جامعه و شهر برای نسل جوان و نوجوان و کودکمان ترسیم خواهد نمود که بی‌اعتمادی و فقدان امنیت، پس‌زمینه این تصویر است و آمادگی برای دفاع شخصی و تامین امنیت فردی برایشان به امری عادی بدل خواهد گشت. در نهایت با نگاهی فرامرزی، جامعه مستعد بروز خشونت‌های عمیقتر، کلان‌تر و تشکیلاتی‌تری خواهد شد که در شرایط بحرانی و حساس منطقه امکان تولد هسته‌های بزهکار و افراطی را فراهم خواهد نمود.

آسیب‌شناسی این پدیده، که چرا امنیت، این امر بنیادین که با وجود بسیاری از مشکلات در کشورمان برآن می‌بالیم در معرض تهدیدی جدی قرار گرفته است از عهده این مقال خارج است و بخش عمده‌ای از راهکارهای مواجهه باید از دل این آسیب‌شناسی استخراج گردد. اما شاید بتوان با همین بضاعت نیز اشاره‌ای به راهکارهای فعلا موجود داشت و کنشگران و فعالین اجتماعی و شهروندان حساس و دلسوز و متولیان مسول را برآن داشت تا اقدامی جدی به خرج دهند.

مردم درصدد راه‌اندازی و ایجاد سازمان‌های مردم نهاد(سمن‌ها) و تشکل‌های غیردولتی محله‌ای برای آگاه‌سازی و همینطور ایجاد محله‌های امن برآیند.

موسسات علمی و مراکز دانشگاهی با ایجاد اتاق فکرها و بررسی موشکافانه این نوع از آسیبها به شناخت دقیقتر ابعاد و ریشه‌های بروز آن بپردازند.

سمنهای حوزه آسیب‌های اجتماعی باید همچون دیدبانی جدی و دقیق موارد رخ داده و مشابه را پیگیری نموده و به عنوان رابطی بین مردم و دولت از ساختارهای امنیتی و انتظامی مطالبه‌گری کنند.

سازمانها و مراکز امنیتی و انتظامی توجه خود را از موضوعاتی که ارزشی و ایدئولوژیک محسوب می‌شوند به امر محوری‌تر یعنی برقراری امنیت و آرامش شهروندان و تامین رفاه روانی ایشان معطوف بدارند.

متولیان استانداری و فرمانداری استراتژی‌ها را در راستای توسعه منطقه و ورود سرمایه به استان و کاستن از معضلات اقتصادی و مشکل بیکاری تنظیم نمایند.

مراکز بازپروری و گرم‌خانه‌ها در مناطقی خاص و مناسب از شهر راه‌اندازی شوند و تحت کنترل و نظارت دقیق باشند.

تامین روشنایی کافی در معابر و گذرگاه‌ها و تخریب محل‌های مخروبه در کنار تکمیل و نوسازی برخی ساختمان‌ها و سازه‌ها از سوی شهرداری مجدانه پیگیری شود.

کنترل دقیقتر و حساستر مبادی ورودی سلاح در کشور و روند استفاده بزهکاران از این گونه ابزار جهت پیشگیری از افزایش و گسترش جرایم مسلحانه.

آسیب‌شناسی کارکرد نهادهای متولی و پاسخگو نمودن آنها و از سوی دیگر بررسی اقدامات سمنهای فعال در زمینه اعتیاد و رفع موانع اجرایی این نهادها در دستیابی به اهداف تعیین شده آخرین سخن برای کاستن از این معضل در این مجال کوتاه است.

زهره رحیمی

۰۰

برچسب ها: برچسب‌ها, , ,
نظرات شما

دیدگاه شما

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

قالب وردپرس پوسته وردپرس پلاگین وردپرس وردپرس سئو وردپرس