تاریخ انتشار: ۰۵ مهر ۱۳۹۵

[ad_1] مدیرکل سابق فرهنگی وهنری آموزش و پرورش در یادداشتی تاکید کرد: مدرسه، قلب آموزش و پرورش است اگر خوب، سالم و با نشاط باشد اوضاع این نهاد هم خوب می‌شود؛ خوب بودن مدرسه به توجه و رسیدگی و رفع موانع است. موانع پیش روی مدرسه لزوما مسائل سخت و سنگین نیست بلکه شمار زیادی […]

[ad_1]

مدیرکل سابق فرهنگی وهنری آموزش و پرورش در یادداشتی تاکید کرد: مدرسه، قلب آموزش و پرورش است اگر خوب، سالم و با نشاط باشد اوضاع این نهاد هم خوب می‌شود؛ خوب بودن مدرسه به توجه و رسیدگی و رفع موانع است. موانع پیش روی مدرسه لزوما مسائل سخت و سنگین نیست بلکه شمار زیادی از آن به اراده و همت مدیریتی نیازمند است.

به گزارش ایسنا، محمدابراهیم محمدی در یادداشتی با عنوان «مدرسه را دریابیم» آورده است: «مدرسه، قلب آموزش و پرورش است اگر خوب، سالم و با نشاط باشد اوضاع این نهاد هم خوب می‌شود.                      

خوب بودن مدرسه به توجه و رسیدگی و رفع موانع است. موانع پیش روی مدرسه  لزوما  مسائل سخت و سنگین نیست بلکه شمار زیادی از آن به اراده و همت مدیریتی  نیازمند است.

در این سالهای گذشته اگر موضوع یکی از صدها همایش و  سمیناری  که همه ساله در کشور برگزار می‌شود  مدرسه و اوضاع ومسائل آن بود، خواهیم دانست که مسائل مدرسه زیاد پیچیده و لاینحل نیست.

تا وقتی حال مدرسه که قلب آموزش و پرورش  و آموزگار که قلب مدرسه است خوب و خوش نباشد، اوضاع آموزش و پرورش که قلب دولت بلکه کل نظام است خوب نخواهد بود.

 ناگفته پیداست که نباید هیچ مسئله‌ای در نظام تعلیم و تربیت  هم‌سنگ مدرسه باشد و نباید هیچ شعار و طرح و برنامه‌ای  خارج از خاستگاه آن  زده شود.

امروز بازگشت به مدرسه و احیاء شوکت و عظمت آن علاج بسیاری از نابسامانی‌های  فرهنگی و اجتماعی و حتی خانواد گی در کشور است.

مدرسه به هر دلیل که باشد امروز از آن جایگاه پیشین خود برخوردار نیست. جای این بررسی است که چرا  آموزگار و دانش‌آموز از بودن و ماندن در مدرسه آنگونه که باید  لذت نمی‌برد ؟.

مدرسه که خاستگاه تربیت  و رفتارسازی است با دهها مسئله دم دستی که بیشتر ناشی از ضعف مدیریت است دست و پنجه نرم می‌کند و از مسائل بنیادین خود باز می‌ماند.

تو گوئی در مدرسه هم مثل خیلی از نهادهای تولید فرهنگ و دانش ؛ مسائل اداری و اجرایی و … بر مسائل مأموریتی و اصلی سایه افکنده است.

مدارس امروز باید تجلی نشاط، شادابی، امید شده و چتر رشد و تعالی و فرزانگی پهن باشد.

باید خیلی زود به داد مدارس رسید و روح مدارس را با تعالی‌ بخشی و تغییر و تحول شاداب و با نشاط کرد.

نهاد مدرسه باید مؤثرترین نهاد فرهنگی و تربیتی باشد و همه تحولات و اتفاقات فرهنگی و اجتماعی بر محور آن رقم بخورد

مدرسه باید هویت و شناسنامه محله و مرجعیت محیطی و فرهنگی آن باشد و مدیر مدرسه مؤثرترین، محبوب‌ترین و کارآمدترین چهره در محله به‌شمار برود.

باید مدیر در کنار دانش ،تجربه و اختیارات  و ظرفیت‌های مدیریتی مدرسه گره‌گشا  و حل‌المسائل فرهنگی و اجتماعی محله باشد.

شکی نیست که  مدیریت؛ مسئول بلامنازع  موفقیت و ناکامی  مدرسه در رسیدن به اهداف و یا باز ماندن از آن است و این ایجاب می‌کند فرایند انتخاب مدیر  مدرسه از انتخاب مدیر منطقه هم سخت وحساس تر باشد.

بنظر می رسد  مدرسه باید متشکل از شورایی همانند مدارس خاص تربیت محور و براساس  هزینه فایده تربیتی، فرهنگی، آموزش و حتی ملاحظات سرمایه ای  و مشارکت جمعی باشد.

به نظر نگارنده  مدرسه هیچ توجیهی برای تک شیفتی  آموزشی ندارد و شاید فشرده‌سازی آموزش؛ ضمن تغییر ذائقه مردم جذابیت و کشش را از مدرسه گرفته و از این مکان مقدس و دوست داشتنی جز آموزش و رقابت‌های خشک و سرد آموزش و … چیزی به جای نگذاشته است و این اصلی‌ترین آسیب  در مدارس دولتی امروز ماست.

 مصادره کردن مدرسه به آموزش و چشم و هم‌چشمی‌های ماراتن نفس‌گیر نمره، معدل و … که امان را از مدیر، آموزگار، خانواده و … بریده و همه چیز را فدای خودکامگی ساخته است باید یک جایی به پایان خود برسد.

وقتی قرار است مدرسه نهاد فرهنگی و تربیتی باشد دیگر دلیلی بر تک‌تازی‌های آموزشی نبوده و الزامی بر ارائه فشرده آموزش نیست. این روند تربیت را در مدرسه خفه می‌کند و دانش‌آموز را از هرآنچه دانش و توسعه و استعداد است زده خواهد کرد.

چه اشکالی دارد درمدارس ما به‌جای ۶ ساعت  فشرده ۱۰ ساعت فعالیت صورت بگیرد؟.

 باور کنید این تغییر رویکرد افزون بر مشارکت‌های عمده بار مالی چندانی بر مدارس تحمیل نمی‌کند.

چرا نباید حداقل یک سوم فعالیت‌های مدارس ما فعالیت‌های تربیتی درون آموزشگاهی باشد؟.چرا باید دانش‌آموزان از صدها برنامه و فعالیت تربیتی نشاط‌آور و رفتار ساز و …. محروم شوند؟.چرا امور تربیتی، معاون و مربی تربیتی با ظرفیت لایزال شوراهای دانش‌آموزی به جای مدیریت فعالیت‌های شوق انگیز تربیتی به عادت آموزگار ها،  بدنبال کلاس تراشی باشند؟ آیا فقط کلاس رفتن وبا دانش آموز  ،تخته وتمرین وتکلیف مرتبط بودن کار است ؟.

  امور تربیتی به جای کارگردانی دبیران و معلمان دینی و قرآن، جغرافیا، تاریخ، علوم اجتماعی ،هنر، ادبیات و … توسعه نفوذ  و حضور خود ؛ اندک ظرفیت خود را به نفع آموزش از دست داده است.

امور تربیتی به‌جای سهم خواهی از مدرسه و نهادسازی درون دستگاهی عملاً به بیرون مدرسه و به چند برنامه روتین، نخ نما و تاریخ گذشته جشنواره‌های تابستانی هدایت شده است. اگر از من سؤال کنند چرا حال مدرسه خوب نیست؟ خواهم گفت چون وظایف و مأموریت‌ها خلط  شده و امور تربیتی جایگاه خود را در مدرسه از دست داده است و این  قصه امروز یا دیروز نیست اگر امور تربیتی چراغ تبلیغات رسانه‌ای را خاموش و به مدرسه باز گردد و سهم خود را از زمان و فضای مدرسه و ظرفیت‌های اداری و ساختاری باز یابد ما در ساحت مدرسه به یک تحولی معجزه‌آسای دست خواهیم یافت.

به‌یقین حضور قدرتمندانه تربیتی به معنای عام و مرسوم خود چراغ امید و نشاط را در مدرسه و ساحت تربیت نسل جدید فروزان ساخته و مرجعیت را از مدرسه آموزش محور باز خواهد ستاند.

هنوز هم  بازگشت به تربیت و توسعه فعالیت‌های مدرسه تربیتی با  هندسه جدید تربیتی مدرسه و نظام و تعلیم و تربیت را به جایگاه اصلی خویش باز خواهد گرداند.

انتهای پیام

[ad_2]

منبع:ایسنا

برچسب ها:
نظرات شما

دیدگاه شما

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

قالب وردپرس پوسته وردپرس پلاگین وردپرس وردپرس سئو وردپرس