تاریخ انتشار: ۱۰ خرد ۱۳۹۵

برای رفع مشکلات فعلی صندوق های بازنشستگی پیشنهاد می گردد که سن بازنشتگی از ۶۰ سال به ۶۵ سال افزایش یابد چرا که در اکثر ادارات بازنشستگان بعد از بازنشستگی مجددا در همان سازمان مشغول به کار می شوند و یک بار مالی مضاعف را به آن سازمان و صندوق بازنشستگی وارد می کنند و یک پست شغلی را اشغال می کنند که این پست می تواند در اختیار یکی از جوانان بیکاری که اکنون تعدادشانم هم کم نیست قرار بگیرد

مطالبات کلیدی و پایه‌ای بازنشستگان بر دو محور اصلی استوار است: افزایش عادلانه مستمری‌ها و بهبود سطح خدمات درمانی بیمه‌ای. این دو مطالبه هم در مورد بازنشستگان تامین اجتماعی و هم در مورد بازنشستگان کشوری صدق می‌کند.

به گزارش سایت روزنو، اگر بخواهیم مطالبه افزایش مستمری‌ها را از نگاه تاریخی واکاوی کنیم، باید به بحث سبد معاش بازنشستگان، که تا حدودی با سبد معاش شاغلان از لحاظ ضرورت بیشتر اقلام دارویی و خدماتی، تفاوت ساختاری دارد و نرخ صعودی تورم در سال‌های گذشته اشاره کنیم. حالا ببینیم قانون در مورد این افزایش چه می‌گوید: برای بازنشستگان تامین اجتماعی که اکثریت بازنشستگان و مستمری‌بگیران را تشکیل می‌دهند، ماده ۹۶ قانون تامین اجتماعی می‌گوید که افزایش میزان همه مستمری‌ها نباید از افزایش هزینه‌های زندگی کمتر باشد و ماده ۱۱۱ همین قانون نیز می‌گوید این افزایش نباید از حداقل مزد کارگر عادی کمتر باشد.

این دو بند قانونی به صراحت تکلیف سازمان تامین اجتماعی را به عنوان بزرگ‌ترین متولی امور بازنشستگان و مستمری‌بگیران کشور مشخص کرده است، اما در عمل حداقل می‌توان گفت ماده ۹۶ این قانون هرگز در سال‌های گذشته به درستی اجرایی نشده است. آنچه در متن قانون به عنوان معیار افزایش مستمری عنوان شده است، “افزایش هزینه‌های زندگی” است. محاسبه هزینه‌های زندگی و افزایش آن، همان بحث سبد معیشت بازنشستگان است که نیازمند محاسبه دقیق و ساختاری است. باید گفت در طول دو دهه گذشته با افزایش سرسام‌آور نرخ اقلام ضروری، شکاف میان هزینه‌ها و درآمد کارگران و بازنشستگان به شدت تعمیق شده است و هیچ تلاشی نیز برای پرکردن این شکاف نه در مورد کارگران و نه در مورد بازنشستگان انجام نشده است و تنها نرخ تورم صوری و تعمدا به پایین رانده داده شده در ماه‌های پایانی سال، مبنای مذاکرات مزدی و تصمیم‌گیری‌های مدیران تامین اجتماعی قرار گرفته است.

مشکلات معیشتی و ناکافی بودن مستمری‌ها فقط محدود به بازنشستگان تامین اجتماعی نیست. طیف عظیمی از بازنشستگان کشوری نیز با همین مشکل دست و پنجه نرم می‌کنند، برای نمونه می‌توان به مشکلات بازنشستگان راه آهن و یا تجمعات سریالی فرهنگیان بازنشسته با خواسته افزایش مستمری‌ها و رفع تبعیض، اشاره کرد.

اگر بخواهیم سروقت مطالبه دوم یعنی بهبود کمی و کیفی خدمات درمانی بیمه‌ای برویم، باید بگوییم با وجود کمبود بودجه صندوق‌های بازنشستگی و عدم تامین اعتبار لازم، سطح ارائه خدمات درمانی به بازنشستگان به شدت نازل است و جالب اینجاست که بازنشستگانی نیز که از میزان مستمری خود رضایت نسبی دارند، با مشکل کاهش سطح خدمات درمانی و رفاهی در سال‌های اخیر مواجه شده‌اند و این مساله تنها یک علت عمده دارد که همان ورشکستگی یا احتمال ورشکستگی صندوق‌های بازنشستگی است. برای نمونه می‌توان به وضعیت بازنشستگان صندوق فولاد اشاره کرد که علیرغم بالاتر بودن نسبی دستمزدها، در سال‌های اخیر کمبود نقدینگی صندوق بازنشستگی و ورشکستگی آن منجر به کاهش سطح خدمات درمانی و رفاهی و علاوه بر آن تاخیر در پرداخت مستمری‌ها شده است.

در دولت فعلی نیز علی‌رغم وعده‌های داده شده، بهبود خاصی در وضعیت معیشتی بازنشستگان به وجود نیامده است. در سال جاری، با وجود گذشت دو ماه از سال هنوز تکلیف افزایش مستمری بازنشستگان تامین اجتماعی روشن نشده است. در آخرین اظهارات، محمدحسن زدا، معاون فنی درآمد سازمان تامین اجتماعی گفته است: مستمری بازنشستگان تامین‌ اجتماعی برای سال‌جاری حداقل ١۵٠ هزار تومان افزایش می‌‌یابد اما این اظهارات نه هنوز مصوب شده است و نه ریالی از این افزایش مستمری‌ها به حساب بازنشستگان و مستمری‌بگیران واریز شده است. وضعیت بازنشستگان صندوق‌های رو به ورشکستگی به مراتب وخیم‌تر است و راه‌حل‌های کلیشه‌ای و واگذاری‌های حساب نشده نیز نتوانسته مشکلات این صندوق‌ها را برطرف کند.

حال باید اعتراف کرد در سال‌های گذشته اولویت‌های اجتماعی بسیاری در بوته نسیان و فراموشی فرو رفته است، یکی از این اولویت‌ها بازنشستگانی هستند که سال‌های طولانی به این مرز و بوم خدمت کرده‌اند و در سنین کهولت بخشی از سرمایه‌های اجتماعی محسوب می‌شوند و بدیهی است که بیش از این، نیازمند حمایت و رسیدگی هستند.

به گزارش روزنو،اما برای رفع مشکلات فعلی صندوق های بازنشستگی پیشنهاد می گردد که سن بازنشتگی از ۶۰ سال به ۶۵ سال افزایش یابد چرا که در اکثر ادارات بازنشستگان بعد از بازنشستگی مجددا در همان سازمان مشغول به کار می شوند و یک بار مالی مضاعف را به آن سازمان و صندوق بازنشستگی وارد می کنند و یک پست شغلی را اشغال می کنند که این پست می تواند در اختیار یکی از جوانان بیکاری که اکنون تعدادشانم هم کم نیست قرار بگیرد و بدین صورت احتمال بازگشت به کار بازنشستگان در سن ۶۵سالگی کمتر می شود و فشار مالی به صندوق های بازنشستگی هم کمتر می شود و از سوی دیگر می توان امید داشت که تعداد جوانان بیکار بیشتری جذب شوند و تاحدودی هم از مشکل بیکاران کشور حل شود.

با این حال دولت اکنون در پرداخت حقوق بازنشستگان با مشکلات عدیده ای دست و پنجه نرم می کند و با کمبود بودجه ای که دارد هر ماه با تاخیر حقوق بازنشستگان را پرداخت می کند و در صورت افزایش تعداد بازنشستگان مشکلات دوچندان خواهد شد و صندوق های بازنشستگی کاملا ورشکسته خواهند شد که پیامدهای اجتماعی منفی بسیاری برای دولت در آینده خواهد داشت.

برچسب ها: برچسب‌ها,
نظرات شما

دیدگاه شما

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

قالب وردپرس پوسته وردپرس پلاگین وردپرس وردپرس سئو وردپرس