تاریخ انتشار: ۳۱ خرد ۱۳۹۴

«خدایا، از آنچه کرده‌ام اجر نمی‌خواهم و به‌خاطر فداکاری‌های خود بر تو فخر نمی‌فروشم، آنچه داشته‌ام تو داده‌ای، و آنچه کرده‌ام تو میسر نموده‌ای، همه استعدادهای من، همه قدرت‌های من، همه وجود من زاده اراده تو است، من از خود چیزی ندارم که ارایه دهم، از خود کاری نکرده‌ام که پاداشی بخواهم.» به گزارش گذارنیوز […]

«خدایا، از آنچه کرده‌ام اجر نمی‌خواهم و به‌خاطر فداکاری‌های خود بر تو فخر نمی‌فروشم، آنچه داشته‌ام تو داده‌ای، و آنچه کرده‌ام تو میسر نموده‌ای، همه استعدادهای من، همه قدرت‌های من، همه وجود من زاده اراده تو است، من از خود چیزی ندارم که ارایه دهم، از خود کاری نکرده‌ام که پاداشی بخواهم.»

چمران

به گزارش گذارنیوز به نقل از کُردتودی، شهید مصطفی چمران داوطلب خدمت و فدا شدن در راه مردمش، دینش، هدفش. حتی هجرتش نیز به‌خاطر خدمت به محرومان و مستضعفان بود. مسیرش جهاد و سرنوشتش شهادت. دعایی دارد که نشان‌دهنده اوج بزرگی، داوطلبی، بندگی و فناشدن در عشق و ایثار است: «خدایا، از آنچه کرده‌ام اجر نمی‌خواهم و به‌خاطر فداکاری‌های خود بر تو فخر نمی‌فروشم، آنچه داشته‌ام تو داده‌ای، و آنچه کرده‌ام تو میسر نموده‌ای، همه استعدادهای من، همه قدرت‌های من، همه وجود من زاده اراده تو است، من از خود چیزی ندارم که ارایه دهم، از خود کاری نکرده‌ام که پاداشی بخواهم.»

 

 
شهید دکتر مصطفی چمران در ‌سال ۱۳۱۱ خورشیدی در خیابان پانزده‌خرداد تهران به‌دنیا آمد. وی تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه انتصاریه، نزدیک پامنار، گذراند و دوران متوسطه را در دارالفنون و البرز طی کرد.

 

در ‌سال ۱۳۳۲ با رتبه ۱۵ در رشته الکترومکانیک دانشکده فنی دانشگاه تهران پذیرفته شد. او در تمام دوران تحصیل شاگرد اول بود و از استاد سختگیر خود مرحوم بازرگان بالاترین نمره را در درس ترمودینامیک گرفت.

 

وی دانشجویی پیشرو بود. او با دریافت بورس تحصیلی به دانشگاه تگزاس ‌ای‌اند ام آمریکا رفت و به‌عنوان دانشجوی ممتاز، درجه کارشناسی‌ارشد را کسب کرد. سپس برای اخذ درجه دکتری در رشته فیزیک‌پلاسما به دانشگاه برکلی کالیفرنیا رفت و در آن‌جا خوش درخشید به‌گونه‌ای که پایان‌نامه او مرجع بسیاری از مقالات علمی دانش روز در زمینه فیزیک‌پلاسما شد.

 

وی یکی از معدود خارجیانی بود که در دهه۶۰ در آزمایشگاه‌های بل و همچنین آزمایشگاه موتورهای پیشرانه موشک در ناسا استخدام شد.

 

او به زبان‌های عربی، فرانسوی، انگلیسی و آلمانی مسلط بود و به نقاشی علاقه زیادی داشت که در این زمینه چندین اثر نیز از وی به‌جا مانده است. چمران دوبار ازدواج کرد. بار اول در‌سال ۱۳۴۰ با یک زن مسلمان آمریکایی به‌نام تامسن هین (پروانه) ازدواج کرد که ثمره این ازدواج یک‌دختر به‌نام روشن و ۳ پسر به نام‌های رحیم، علی و جمال بود. جمال در کودکی در استخر خانه پدر همسر چمران غرق شد. همسر اول وی در ‌سال ۲۰۰۹ میلادی در آمریکا درگذشت.

 

ازدواج دومش با دختری لبنانی بود. واسطه آشنایی وی با این دختر، آیت‌الله موسی صدر بود. وی پس از سال‌ها مبارزه علیه رژیم صهیونیستی در لبنان، به کشور بازگشت. مصطفی چمران همیشه در آرزوی روزی بود که بتواند به کشورش بازگردد و به مردمش خدمت کند.

 

در یکی از دستنوشته‌هایش می‌خوانیم: «خدایا همیشه آرزو می‌کردم که کشورم آزاد گردد تا من بتوانم بی‌خیال از زور و تزویر و دروغ و تهمت و دشمنی و خباثت، در فضای آن به سازندگی پردازم و هرچه بیشتر به تو تقرب بجویم».

 
او به‌دلیل تبحرش در جنگ‌های نامنظم، در ناآرامی‌های کردستان برای مقابله با ضدانقلاب، به گردنه قلعه‌‌حصار که به‌دست ضدانقلاب افتاده بود رفت و با حمایت مردم منطقه و درحالی‌که اسلحه به‌دست گرفته بود، به‌همراه شهید تیمسار فلاحی، پیشاپیش نیروهای نظامی حرکت می‌کرد و توانست منطقه را بازپس بگیرد.

 

در ناآرامی‌های مریوان از طرف دولت موقت به کردستان رفت و مدت ۱۰ روز آن‌جا ماند و پس از برگزاری جلسات متعدد برای بازگشت امنیت به منطقه و حاکمیت دولت مرکزی با بزرگان شهر به توافق رسید. اوج فداکاری چمران و یارانش در واقعه خونین پاوه بود که همراه با تیمسار فلاحی، زیر آتش سنگین ضدانقلاب خود را به‌حلقه محاصره رساند. شهر پاوه به‌دست ضدانقلاب افتاده بود.

 

مردم و مجروحان درگیری‌های پاوه در بیمارستان پاوه به‌دست عوامل حزب دمکرات کردستان به‌شهادت رسیده بودند. تنها مقر سپاه و پاسگاه ژاندارمری مقاومت می‌کرد. وی و همراهانش و پاسداران مستقر در پاوه توانستند در یک حرکت انسان‌دوستانه، باقی مانده مردم را از سطح پاوه جمع کرده و به مقر سپاه برسانند.

 

چمران از آن خاطرات تا زمانی که زنده بود، با تلخی فراوان و به‌عنوان یک حادثه سخت یاد می‌کرد. سرانجام نور خورشید سی‌ویکم خرداد ۶۰، دهلاویه را نورباران کرد.

 

رستمی فرمانده منطقه غیور دهلاویه به شهادت رسیده بود و همه یاران وی از این حادثه افسرده و ناراحت بودند. غمی مرموز همه را فراگرفته بود.

 

 
 عده‌ای می‏گریستند و گروهی دیگر مبهوت فقط به‌هم نگاه می‌کردند. گویی همه منتظر حادثه‏ای بزرگ بودند. یکی از رزمندگان با سادگی و زیبایی گفت: همانند روز عاشورا که یکایک یاران حسین(ع) به شهادت رسیدند، عباس علمدار ما(شهید رستمی) هم به شهادت رسید و اینک خود او همانند ظهر عاشورای حسین(ع) آماده حرکت به جبهه است. دکتر چمران، یکی از فرماندهانش را احضار کرد و با خود به خط‌مقدم برد تا وی را به‌جای رستمی معرفی کند.

 

به طرف سوسنگرد به‌راه افتاد و دربین راه مرحوم آیت‏الله اشراقی و شهید تیمسار فلاحی را ملاقات کرد. برای آخرین‌‏بار یکدیگر را بوسیدند و بازهم به حرکت ادامه داد تا به قربانگاه رسید. همه رزمندگان را در کانالی پشت‌دهلاویه جمع کرد، شهادت فرمانده‏شان، ایرج رستمی را به آنها تبریک و تسلیت گفت و با صدایی محزون و گرفته از غم فقدان رستمی و با نگاهی عمیق و پرنور و چهره‏ای نورانی و دلی مالامال از عشق به شهادت و شوق دیدار پروردگار، گفت: خدا رستمی را دوست داشت و برد و اگر ما را هم دوست داشته باشد، می‏برد. سخنش تمام شد، با همه رزمندگان خداحافظی و دیده‏‌بوسی و به همه سنگرها سرکشی کرد و در خط‌مقدم، در نزدیک‌ترین نقطه به‌دشمن، پشت خاکریزی ایستاد و به رزمندگان تأکید کرد که از این نقطه که او هست، دیگر کسی جلوتر نرود، چون دشمن به‌خوبی با چشم غیرمسلح دیده می‏شد و مطمئنا دشمن هم آنها را دیده بود. آتش خمپاره که از اولین ساعات بامداد شروع شده بود، باریدن گرفت. چمران دستور داد همه به‌سرعت از کنارش متفرق شوند و از هم فاصله بگیرند. یارانش از او فاصله گرفتند و هریک در گودالی مات و مبهوت در انتظار حادثه‏ای عظیم بودند که خمپاره‏‌ای زوزه‌کشان نزدیک او به زمین خورد تا سر و سینه یکی از نمونه‏های کامل انسانیت را بشکافد.

 
چمران خیالش راحت شد و آرام گرفت. او همانند مولایش علی(ع) ثابت کرد، خدا، قلبی که داوطلبانه و تنها برای رضای او و به‌خاطر مردم و پاسداری از دین می‌تپد را دوست دارد.

نظرات شما

دیدگاه شما

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

قالب وردپرس پوسته وردپرس پلاگین وردپرس وردپرس سئو وردپرس