تاریخ انتشار: ۰۴ دی ۱۳۹۴

در هیچ جامعه ای رابطه توسعه و نشاط اجتماعی ، یک رابطه یک سویه نبوده و این سرمایه اجتماعی صرفاً معلول وضعیت مطلوب اقتصادی نیز نیست. این دو متغیر بی تردید بر یکدیگر رابطه دیالکتیکی و دوسویه داشته و بر یکدیگر مؤثرند.

به گزارش “گذارخبر” شادی و نشاط ماده اصلی تغییر، تحول و تکامل انسان است. وقتی به یک جامعه نشاط تزریق می شود، در پی آن فعالیت های روزمره با رویکردهای مختلف اجتماعی،‌ با رونقی دو چندان پی گرفته شده، بخش قابل توجهی از بروز آسیب های نسل جوان بویژه گرایش به انحرافات کاسته می شود، چرا که به اعتقاد بسیاری از روانشناسان، گرایش به این مواد ناشی از تمایل جوان و نوجوان به کسب شادی های کاذب است. به این ترتیب جامعه با نشاط جامعه ای است که در بستر شادی و نشاط در اجتماع، استعدادهای افراد آن در زمینه های مختلف شکوفا گردیده و رفاه و امنیت را برای آحاد آن جامعه به ارمغان آورد.

در سالهای گذشته بارها و بارها این جمله که«ایرانیان مردمی شاد نیستند»از گفتار و نوشتار بسیاری از کارشناسان نقل شده است . در این بین هر چند شاد بودن و یا نبودن، متغیرها و مولفه های موثر بر آن بحثی کارشناسانه است اما به طور کلی می توان عوامل و متغیرهای زیاد وگسترده ای را در شادی یک فرد و جامعه ای دخیل دانست.عوامل و اسبابی که هر یک به نوبه خود می تواند زمینه و بستری مهم را برای تامین شادی یک فرد و جامعه فراهم کند.

شاید فراهم کردن زمینه های شادی و نشاط از طریق جعبه جادویی یا همان تلویزیون به سبب همه جایی وفراگیر بودن برای دستیابی به این مهم وتعمیق سرمایه اجتماعی از این طریق بهترین راه باشد. در این راستا، «طنز» از دیر باز یکی از مهم‌ترین و بانفوذترین قالب‌های «بیان» هنری در این زمینه به حساب آمده است.

بر این اساس، یکی از کارکردهای اصلی که برای رسانه‌ها به ویژه تلویزیون در عصر حاضر بر می شمارند، رویکرد سرگرمی، تفریح و ایجاد نشاط است. اساسا ماهیت تلویزیون با سرگرمی و تفریح نسبت نزدیکی دارد و زبان تلویزیون زبان سرگرمی و خوشی است و اگر این زبان را از تلویزیون بگیریم، ماهیت او زیر سؤال می‌رود. بر این اساس است که انتظار مخاطب تلویزیون درحوزه شادی، نشاط و سرگرمی بیش از سایر رسانه‌ها  و حتی سایر دستگاههای فرهنگی و آموزشی در جامعه تلقی شده است.

به گزارش «تابناک اجتماعی» و به نقل از خبرگزاری مهر، رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران با اشاره به اینکه رتبه شادی و نشاط ایران در میان ۱۵۷ کشور دنیا ۱۱۵ است.حسن موسوی‌چلکگفته: در دنیای کنونی تکنولوژیها پیشرفت می کنند و فرصتهای شادی و به ویژه شادیهای گروهی کمتر می شود به همین دلیل انسان اجتماعی در اجتماع انسانی با وجود افزایش جمعیت، تنها و تنهاتر می شود.

در جامعه دینی ما با توجه به وجود رنگین کمانی از اقوام و ادیان، ابتدایی ترین نقطه برای بسط شادی و نشاط تعریف نقشه راه است. برنامه‌ای جامع که بتواند هدف را تعیین، امکانات و محدودیت‌ها را تعریف و تهدیدها و فرصت‌ها را برشمارد و از طرفی شیوه و اصول کلی حرکت در این مسیر را نیز بنمایاند. تلویزیون باید بکوشد با توجه به نقش خود به عنوان عظیم ترین و موثرترین بازوی نظام فرهنگی کشور، این طرح و نقشه راه را برای شادمانی عمومی و نشاط اجتماعی و از رهگذر آن افزایش سرمایه اجتماعی ترسیم کند و نقش خود را متناسب با امکانات، محدودیت‌ها، جایگاه و توان خود تعریف نماید. ضمن اینکه باید بررسی کرد چه امکاناتی برای رشد و توسعه این مقوله دردیگر نهادها نهفته و یا آشکاراست؟ و اهمیت و وظایف هر یک از دستگاه‌ها چه می‌تواند باشد و هر نهاد و یا دستگاهی کدام قسمت از این پازل کلی را باید تکمیل کند و چگونه می شود با ترغیب همکاری وهم افزایی بادیگر نهادهای ذیربط در این موضوع به رسالت خود بهتر عمل کرد؟ وموارد بسیاری که باید در یک برنامه جامع و راهبردی به آن پرداخته شود.

اگر این پلان و نقشه کلی مهیا شد، به یقین با توجه به توانمندی‌های رسانه نقش او درتبیین، ترویج و تعمیق شادی و نشاط پایدار درجامعه نیز بهتر تعیین می گردد و انتظارات از رسانه ملی به‌صورتی واقعی تعریف می‌شود. کم توجهی به این موضوع باعث شده رسانه ملی در برخی موارد سپردیگر نهادهای فرهنگی نیز قرار گیرد و تمام نقدها و کاستی ها در زمینه کم رنگ بودن شادی در جامعه با نوک پیکان بی انصافی و در برخی موارد بغض آلود به سوی صدا و سیما نشانه رود.

نادیده انگاشتن عوامل فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و محیطی مؤثر به همراه حجم کم این مقوله در مقایسه با دیگر ژانرها،از سوی منتقدین این حوزه یکی از دلایلی است که برنامه های این حوزه را به نگاه تکنیکی به «خنده» نیز متهم می کنند. لیکن در نگاهی عمق‌پژوهی به این مقوله، باید در مقام داورمنصف گفت؛ ممکن است حجم کم رنگ برنامه‌های شاد را در رسانه ملی آسیب بدانیم، اما نمی‌توانیم برخی از زمینه‌های این مشکل را نادیده بگیریم؛ این که ایام عزاداری در جامعه ما طولانی‌تر از ایام و ساعات شادی است و یا این که بدلیل پیشینه فرهنگی آستانه خنده و شادی در جامعه ایرانی بالاست و به راحتی شاد و خندان نمی شود، کمبود منابع مالی که گاه و بیگاه گریبان رسانه ملی را در برمی گیرد یا کم رنگ بودن نقش دیگر دستگاههای متولی در این زمینه، و دلایلی از این دست. البته بررسی این آسیب‌ها برای رسیدن به ریشه‌ها و علل اصلی آن، کاری است که باید در جای خود به‌صورت علمی انجام شود.

بنابراین، باید مضایق موجود را نیز در کنار همه کاستی‌ها و آسیب‌ها در نظر داشت و همه قصورها در این زمینه را متوجه رسانه ملی ندانست. اما روشن است که نقش‌های سه گانه تبیین، تبلیغ و تعمیق شادی و نشاط در جامعه بر عهده رسانه ملی است و در راستای ایفای این نقش‌ها، علی رغم برخی انتقادها برنامه “خندوانه” و برخی برنامه های شادی آفرین عملکردی شاخص از رسانه در این خصوص به جای نهاده است.

تعریف طرح جامع برای توسعه شادی و نشاط همگام بارسانه ملی در دیگرنهادهای فرهنگی – اجتماعی، کوتاه و روان کردن فرایند و مراحل تولید برنامه های شاد در رسانه ملی، عدم توجه مقطعی و محدود به این ژانر، ابهام زدایی در حدود شرعی، عقلی وعرفی این مقوله، می تواند بسترساز ایجاد نشاط در جامعه شود. ضمن اینکه، توجه به حضور نخبگان و کارشناسان در متن تصمیم‌گیری، برنامه‌ریزی و برنامه‌سازی در طرح های شادی بخش در همه دستگاههای ذیربط می تواند گامی در ایجاد زمینه های تدوین برنامه های اجتماعی با هدف انتقال شادی و نشاط در جامعه باشد.

۰۰

نظرات شما

دیدگاه شما

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

قالب وردپرس پوسته وردپرس پلاگین وردپرس وردپرس سئو وردپرس