تاریخ انتشار: ۱۶ مرد ۱۳۹۴
*محمدقلی یوسفی

اقتصاد ایران سال‌ها از اقتصاد جهانی جدا بوده و ارتباط تجاری و اقتصادی قوی و محکمی با کشور‌های بزرگ و سازنده و دارای تکنولوژی برتر وجود نداشته و بین طرفین اعتمادی وجود نداشته است.برای شروع مبادلات نیاز به اعتمادسازی بیشتر است، طبیعی است که بخش خصوصی کشورها با یکدیگر مشکل ندارند و این اختلاف سیاست‌هاست […]

اقتصاد ایران سال‌ها از اقتصاد جهانی جدا بوده و ارتباط تجاری و اقتصادی قوی و محکمی با کشور‌های بزرگ و سازنده و دارای تکنولوژی برتر وجود نداشته و بین طرفین اعتمادی وجود نداشته است.برای شروع مبادلات نیاز به اعتمادسازی بیشتر است، طبیعی است که بخش خصوصی کشورها با یکدیگر مشکل ندارند و این اختلاف سیاست‌هاست که مشکل ایجاد می‌کند. بنابراین اعتمادسازی باید از طریق دولت‌ها صورت بگیرد. به نظر من سفر هیات‌های خارجی شروع خوبی است و باید دولت این کار را دنبال کند و به تبع آن بخش خصوصی هم وارد شود. اما این را باید بدانیم که ما نباید یک فرصت طلایی را از دست بدهیم و یک مشکلی را به مشکل دیگر تبدیل کنیم. به همان اندازه که دوربودن از تجارت بین‌المللی مشکل‌ساز است به همان اندازه آزاد گذاشتن بازار داخلی و در اختیار قرار دادن آن به کشور‌های پیشرفته یا تجار و سرمایه‌گذاران خارجی می‌تواند مشکل‌ساز باشد. این تجربه‌ای است که ما در دوران قبل از انقلاب داشتیم و اکنون نیز عربستان و کشورهای حاشیه خلیج‌فارس با آن مشکل دارند. توسعه را نمی‌توان تزریق کرد، درست است که تعامل سازنده با دنیا برای بسیار حائز اهمیت است اما این کار باید حساب شده باشد و منابع در جایی که لازم است به کار گرفته شود. به‌جای تجارت ما به تولید نیاز داریم و باید همواره مسئولان به فکر توسعه بلندمدت کشور باشند. بنابراین دولت و بخش خصوصی برای ورود به این رابطه باید نگاهشان به توسعه کشور باشد و نه نفع بردن از شرایط کوتاه‌مدت موجود. اینکه در نتیجه این توافق یک نوع نگاه جدید در حال شکل‌گیری است بسیار ارزشمند است و اتفاقا چقدر خوب است که حالا این تعامل سازنده هم به جای تجارت به سمت تولید برود.در آن صورت می‌توانیم بگوییم اقدامات دولت مثمرثمر بوده و می‌تواند امیدبخش باشد. لازمه این کار نیز استراتژی تولید است. دولت باید در ابتدا یک تیم اقتصادی تشکیل دهد و یک استراتژی برای بخش‌های مولد کشور ترسیم کند و در این راستا سیاست‌ها را دنبال کند. سیاست‌های خارجی جانشین سیاست‌های داخلی نیستند بلکه مکمل سیاست‌های داخلی‌اند، به همین شکل تعامل سازنده با دنیا مستلزم داشتن یک تعامل سازنده با گروه‌ها و جریان‌های داخلی است. نمی‌توان در دنیا دشمنان خارجی را به دوست تبدیل کرد ولی رقبای داخلی را دشمن تلقی کرد. معتقدم باید سیاستی را دنبال کرد که در داخل هم افراد احساس و انگیزه داشته باشند و در مسائل اجتماعی و سیاسی وحتی در مسائل اقتصادی مشارکت کنند و بتوانند از فرصت به وجود آمده برای پیشبرد اقتصاد، هرکس بنا به سلیقه و توانی که دارد، استفاده کنند. البته دولت نیز برخی اقدامات مثل بهبود فضای کسب‌وکار و امنیت سرمایه‌گذاری‌ها و کنترل فساد اقتصادی و … را نیز باید به‌طور هم‌زمان انجام دهد.

 

نظرات شما

دیدگاه شما

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

قالب وردپرس پوسته وردپرس پلاگین وردپرس وردپرس سئو وردپرس